Zasady udzielania urlopu reguluje Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 15 maja 1996 r. w sprawie sposobu usprawiedliwienia nieobecności w pracy oraz udzielenia pracownikom zwolnień od pracy (Dz. U. 1996 Nr 60, Poz. 281).

Urlop okolicznościowy to czas wolny od pracy uzyskiwany wyłączanie na wniosek pracownika. Nie przewiduje się sytuacji, w której pracodawca odmawia udzielenia urlopu- jest do tego zobowiązany. Wystarczy zatem powiadomić go o takim zamiarze podając termin nieobecności w pracy. Urlop przydzielany jest w szczególnych wydarzeniach w życiu osobistym, rodzinnym. Przykładem wykorzystania tego typu zwolnienia są narodziny dziecka czy zmiana stanu cywilnego. Zajmiemy się kwestia ostatnią.

Ustawodawca przewiduje dwa dni urlopu w przypadku ślubu pracownika i jeden dzień, w wypadku, gdy sytuacja dotyczy dziecka pracownika. Istotne jest  sprecyzowanie rodzaju ślubu. Pracodawca zobligowany jest do udzielenia dni wolnych, ale tylko w przypadku ślubów pociągających za sobą skutki prawne. Tyczy się to wyłącznie ślubów cywilnych bądź konkordatowych. Ślub konkordatowy nabiera przymioty statusu ślubu cywilnego, co wynika z konkordatu między Stolicą Apostolską a naszym krajem (28 lipca 1993 r.). Należy dodać, że z obowiązku pracy nie jesteśmy zwolnieni w wypadku, gdy ślub cywilny wzięliśmy jakiś czas temu (np. rok), a chcemy uzupełnić o kościelny.

Dopełnieniem będzie informacja, iż wolne dni urlopu okolicznościowego muszą być wykorzystane w jak najmniejszym odstępie czasowym od danego wydarzenia- bezpośrednio przed bądź po ślubie.

Ważna jest kwestia płatności wolnych dni. Pracownik zachowuje prawo do otrzymania wynagrodzenia, co jest określone w przepisach opublikowanych na podstawie art. 297 Kodeksu Pracy. Obliczane jest ono wedle zasad obowiązujących przy ustalaniu pensji za urlop wypoczynkowy.

Dopełnieniem formalności, po odbytym urlopie, jest złożenie w miejscu pracy odpisu aktu małżeństwa.

Jeżeli mimo wszystko brakuje nam czasu na załatwienie spraw pamiętajmy, że mamy instytucję urlopu na żądanie. Każdemu pracownikowi przysługują 4 dni w roku kalendarzowym. Nie dyspozycyjność zgłaszamy bez podania przyczyny, najpóźniej w dniu nieobecności. Wówczas bez zbędnego stresu damy radę uporządkować zaległości.

DOKUMENTY:
1) Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (Dz. U. 1998r. Nr 21, Poz. 94 z poz. zm.)
2) Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 15 maja 1996 r. w sprawie sposobów usprawiedliwienia nieobecności w pracy (Dz. U. 1996r. Nr 60, Poz. 281 z poz. zm.)